Fartlek training van 3 september

Op een zonnige nazomeravond stap ik op de fiets om lekker te gaan trainen. Dit keer ben ik niet ingeroosterd om training te geven, dus ik mag zonder nadenken de training gaan volgen en ik heb er zin in!!! Fartlek met Henri: ik ben benieuwd wat hij voor ons in petto heeft. Mooie gelegenheid om m’n nieuwe schoenen in te lopen vergezeld van mijn nieuwe shirt (passend bij m’n schoenen).

De opkomst is goed, we verdelen ons – zoals gebruikelijk – in drie groepen en we gaan op pad. Rustig dribbelend richting het gemaal en Henri kiest ervoor om de warming-up in het weiland te doen. Nou, dat hebben we geweten 😊! We beginnen rustig met wat losmakende oefeningen, daarna wat core-stability en ja – daar hoort ook het altijd populaire planken bij. Vol goede moed stort ik me op een stukje gras en span mijn spieren aan voor ‘de plank’. Op een gegeven moment voel ik iets zachts onder m’n elleboog en ik til mijn arm op om tot mijn schrik en afschuw te constateren dat ik heerlijk lag te planken in een koeienvlaai……..!!!! Ik spring omhoog en zie dat ik werkelijk helemaal onder zit. Om mij heen springen verschillende runners ook op om tot dezelfde ‘stinkende’ ontdekking te komen! Bah: wat een viezigheid! Maar – bikkels dat we zijn – we spoelen zo goed en zo kwaad het kan de smurrie van onze armen en benen en gaan dapper verder met trainen (wel een beetje jammer van m’n nieuwe shirt en schoenen….).

We vervolgen onze route richting het Linschoterbos alwaar we worden uitgedaagd om te spelen met onze snelheid en op gevoel te gaan lopen. We mogen één minuut heen en moeten in één minuut weer terug zijn op dezelfde plek. Op zich goed te doen. Daarna wordt het spannender: we moeten weer één minuut heen en in één minuut terug alleen dan zonder fluitsignaal om te tijd aan te geven. Dus op gevoel na één minuut keren en zorgen dat je weer binnen die minuut terug bent. Leuk, maar je wordt toch een beetje onzeker. De mannen waarmee ik loop verschillen van mening, één keert al wat vroeger om, ik ga op een gegeven moment ook maar terug en dan loopt er toch nog één door. Terug op het startpunt blijkt dat we zeven seconden te snel terug zijn. Je voelt de uitdaging komen om het de volgende keer WEL goed te doen. Opnieuw gaan we ‘op gevoel’ van start: één minuut op pad en binnen 50 seconden moeten we terug zijn! We zijn weer te snel: dit keer drie seconden, dus we gaan het leren.
De kern zit er al weer op en via het prachtige Linschoterbos gaan we weer richting clubgebouw – dit keer zonder koeienmest maar nog wel met souvenirs in onze kleding en schoenen: op naar de douche en de wasmachine!!!!

Esther Hessing